پرسید چقدر مرا دوست داری ؟

سکوتی کردم . چند لحظه به چشم هایش خیره شدم ...

گفتم : دوستت دارم به آن اندازه ای که عاشقتم . عاشق یک عشق واقعی . عاشق تو ...

عاشقی که برای رسیدن به تو لحظه شماری می کند .

به عشق این لحظه های انتظار * دوستت دارم * .

به اندازه ی تمام لحظات زندگیم تا آخر عمر عاشقتم ...

به عشق اینکه تو را تا آخرین نفس دارم * دوستت دارم * .

به عشق اینکه گاهی با تو و گهگاهی به یاد تو . در زیر باران قدم میزنم . عاشق بارانم . . .

به عشق آمدن باران و به اندازه ی تمام قطره های باران *  دوستت دارم * . 

به عشق تو به آسمان پر ستاره خیره می شوم  .

به اندازه ی تمام ستاره های آسمان * دوستت دارم * .

به عشق دیدنت بی قرارم  . حالا که تو را دارم هیچ غمی جز غم دلتنگی ات در دل ندارم .

به اندازه ی تمام لحظات بی قراری و دلتنگی  * دوستت دارم * . . .

من که عاشق چشم هایت هستم . عاشق گرفتن دست های مهربانت هستم

به عشق آن چشم های زیبایت * دوستت دارم * .

لحظه های عاشقی با تو چقدر شیرین است .

آن گاه که با تو هستم یک لحظه تنها ماندن نفس گیر است ...

به شیرینی لحظه های عاشقی * دوستت دارم * .

من که تنها تو را دارم . از تمام دار دنیا فقط  تو را می خواهم . تو تنها آرزویم هستی ...

به اندازه ی تمام آرزو هایم که تنها تویی .

به اندازه ی دنیا که می خواهم دنیا نباشد و تنها تو برای من باشی

به اندازه ی همان تنهایی که یا تنها با تو هستم و یا تنها به یاد تو هستم . ای عشق من ...

ای بهترینم ... به عشق تمام این عشق ها  * دوستت دارم *  . 

پرسیدم : به جواب این سوال رسیدی ؟

این بار او سکوت کرد .

و این بار او با چشم های خیسش به چشم هایم خیره شد ...

اشک هایش را پاک کردم و این سکوت عاشقانه هم چنان ادامه داشت ...

و من باز هم گفتم : به اندازه ی وسعت این سکوت عاشقانه که بین ما برپاست 

یه روز می رسه که قدرمو می دونی روزی که دیگه نیستم     roya

عشق با غرور زیباست

 ولی اگر عشق را به

  قیمت فرو ریختن دیوار

  غرور گدایی کنی...

  آن وقت است که دیگر

 عشق نیست صدقه

 است

عشق يعني خون دل يعني جفا

عشق يعني درد و دل يعني صفا

عشق يعني يك شهاب و يك سراب

 عشق يعني يك سلام و يك جواب

عشق يعني يك نگاه و يك نياز

 عشق يعني عالمي راز و نياز

عشق يعني تا ابد فاني شدن

   عشق يعني عابد و زاهد شدن

عشق يعني همچو ليلا خون شدن 

یا چو مجنون راهی صحرا شدن

عشق یعنی تیشه فرهاد ها 

عشق یعنی عالم فریاد ها

عشق یعنی زخم کوه بیستون

عشق یعنی ناله های درد و خون

عشق یعنی در جهان رسوا شدن 

عشق یعنی یکه و تنها شدن

عشق یعنی التماس و انتظار

عشق یعنی تا ابد با من بمان

اجازه هست عشق تو رو تو كوچه ها داد بزنم؟ 

           کاش می فهمید هر شب با یاد اون چشم هام را میبندم.

                  کاش می فهمید هر روز صبح به امید دیدار اون بیدار میشم.

         کاش می فهمید بدون اون نمی توانم زندگی کنم.

          کاش می فهمید اگر نباشه بدون اون دیوانه میشم.

                         کاش می فهمید هنوزم دوستش دارم و به امید روزیم که دوباره ببینمش.

         کاش زودتر بفهمه که به یادشم

                                                      کاش.....

آفتاب بهانه است برای حس کردن گرمای وجود تو هنگامی که نمی توانم گرمای وجودت را احساس کنم.

باران بهانه است برای بوییدن وجودت هنگامی که انقدر دوری که نمی توانم عطر بهشتی ات را استشمام کنم.

گل بهانه است برای لمس کردن لطافت وجودت و دستانت هنگامی که دستانم توانایی رسیدن به وجودت را ندارند.

آسمان بهانه است برای دیدن وسعت و کرامت وجودت زمانی که نیستی تا کرامت و وسعت وجودت را با چشمانم ببینم.

و دریا بهانه است برای دیدن بخشندگی تو.هنگامی که بخشندگی ات برای من در هاله ای از نور پنهان است.

همه اینها بهانه است برای هنگام که نیستی تا به وسیله آنها تو را بیابم. نمی دانم اگر تو بیایی آیا این بهانه ها هم خواهند بود.

به یاد داری؟

به ياد داری، زمانی که می رفتی باران می باريد؟!...

به سويت دويدم تا راه رفتن را بر تو بربندم.

در نگاهت چشم دوختم و التماس ماندن کردم.

به ياد داری گفتم اگر تو بروی...

اگر از من خيال برگيری،

اگرمن را به تقدير بسپاری،...

بال پروازم خواهد شکست؟!...

اشک هايم را به ياد داری؟...

شکستنم را به ياد داری؟...

و تو...

به ياد داری گفتی در باران هم باز می گردی؟

…………….

اينجا باران می بارد.

و من نگاه به همان راه دوخته ام.

ای کاش می آمدی...

ای کاش..

...میشود تا ابد در انتظارت بود...

بازهم این چنین آشفته ام و می دانم که آرامشی در پی نیست
ای کاش که حتی برای لحظه ای چند آرامشی قبل از طوفان وجودم را فرا می گرفت
بی قرار پرسه می زنم رویاهای شیرینمان را
اما این بار بی حضور تو
عادت کرده ام به این سفر هر روزه ام
این روزها دگر چشمم نمی گرید
این روزها دلم می گرید
کاش کسی بود تا چتری می شد برای دل بارانی من
نمی دانم که دغدغه ذهن تو این روزها چیست
اما مدام دلشوره های عجیب دیوانه ام می کند
سست و خسته و خموده ام
بی اختیار برایت می نویسم
چرا که طاقتی دیگر برایم نمانده است
می دانم که این بار هم پاسخی برای حرفهای من نیست
اما آرام می شوم حتی اگر بدانم که حرفهایم خوانده می شود از جانب تو
حرفهایم بی پاسخ ماند
نگاهم در تاریکی پوسید
و بغض راه گلویم را بست

  غربت همین خونس 

                                 اینجا که دلتنگم!

   اینجا که با غصه!  

                              بی وقفه می جنگم!

   رویا ازم دوره  

                                کابوس هر خوابم!

  می بینی؟دور از تو 

                                 بی تاب بی تابم

  می رنجم از حس  

                                    دلگرم تو بودن

  وقتی که چشمام...      

                                    یادت نمی مونه

  می بوسم عکست رو      

                                    خندیدی اما سرد

   تقدیر یا اما...           

                                   کار خودش رو کرد

   غربت همین خونس 

                                      اینجا که دلگیرم

اینجا که هر لحظه...    

                                 از یاد تو می میرم

زيبا ترين گل با اولين باد پاييزي پرپر شد.

با وفاترين دوست به مرور زمان بي وفا شد. اين پرپر شدن از گل نيست از

طبيعت است و اين بي وفايي از دوست نيست از روزگار است

گويند که غروب خورشيد غم انگيز است اما هيچ

غروبي غم انگيز تر از غروب تنهايي نيست زندگي زيباست اما نه به زيبايي

حقيقت حقيقت تلخ است نه به تلخي جدايي جدايي سخت است اما نه به سختي انتظار

سلام به تمام دوستان عزیز من چند روزی هست که امدم مرخصی چند 

 بیت شعر در دوران سربازی از خودم ساختم می دونم زیاد جالب نیست

 اما دوست دارم شما هم بخونید

دلم گرفته از اين زمونه           خدا خودش مي دونه

دلم پرشده زغم هاي روزگار       از اين دلتنگي هاي بي شمار

دلم را دادم به هر كس بي بهانه    جز غم و غصه نديدم از اين زمانه

زندگي ام را مي دهم به يك نگاهت      به اون چشمان پر مهر خمارت

هستي ام را مي كنم فنا زيره پايت     به اون قلب مهربون زيبايت

زندگي ام را در سكوت تنهايي گم كرده ام     قطره قطره اشكم را در درياي غم گم كرده ام

من در اين غربت تنها مانده ام       غريب تر از گذشته بي يار مانده ام

مهتاب شبهاي تيره و تارم تو هستي    مونس و همدم اين دل بي قرارم تو هستي

در اسمان بي ستاره قلبم تك ستاره اي            عشق و اميد به زندگيم تو هستي

چشمانم گر تو را نبيند كور است                      نور و بينايي ديدگانم تو هستي

از شوق ديدارت اشك چشمانم را فرا گرفته           گويي ليلي اين عالم تو هستي

در بهار زرد بي رنگم تك گلي               خون جاري در رگهايم تو هستي

امواج خروشان درياي زندگي من       مي خورد بر سخره دل تنها شكسته من

كبوتر باغ زندگيم پرپر شده     مهتاب اسمون زندگيم كم رنگ شده

ابر نا اميدي فرا گرفته دلم را     ستاره هاي آسمون آرزوهايم تيره وتار شده

_{سلام به تمامی دوستان عزیز من زیاد نمی تونم بیام وبلاگ اپ کنم به خاطره اینکه سرباز شدم}

_{(کچل شدم)امیدوارم هرگجا هستید بهتون خوش بگذره و در تمامی مراحل} 

_{زندگیتون موفق باشید به امید دیدار}

_{ميکردم دشت سرشار ز سرسبزي روياها را من گمان ميکردم دوستي همچون فصلي سرسبز}

_{چار فصلش همه آراستگي ست من چه ميدانستم هيبت باد زمستاني هست من چه ميدانستم سبزه}

 _{ميپژمرد از بي آبي سبزه يخ ميزند از سردي دي من چه ميدانستم دل هرکس دل نيست ..قلب ها}

_{بي خبر از عاطفه اند}

يکبار هم که شده تنها از خيابان زندگي رد شوم . حالا که ديگر نمي شود بچه بود و فقط

 مي شود عاشق بود از سر بچگي ، هر چه وسط خيابان زندگي سر به هوا مي دوم

هيچ کس حاضر نمي شود دستم را بگيرد و براي لحظه اي حتي مراقبم باشد

هرگز دستي را نگير وقتي قصد شکستن قلبش رو داري

هرگز نگو براي هميشه وقتي ميدوني جدا ميشي

 هرگز نگو دوست داري اگر حقيقتا به آن اهميت نميدي

درباره احساست سخن نگو اگر واقعا وجود ندارد

 هرگز به چشماني نگاه نکن وقتي قصد دروغ گفتن داري

هرگز سلامي نده وقتي ميدوني خداحافظي در پيشه

خاک عاشقي مي داند , گريه ميکند رنج مي کشد و صبر مي کند سربه آستان مرگ

مي گذارد بر شانه هايش مي گريد, اما نمي ميرد خاک عاشقي صبور است بر برگهاي

پاييز بوسه مي زند تقدير جهان را عوض مي کند جوانه ها را بيدار و درختها را خواب

 مي کند,اما خود هرگز نمي خوابد خاک عاشقي صبور است , که سالها و سالها براي

آسمان صبر مي کند و من همانم که از خاک آمده ام چون خاک عاشقم

 چون خاک روزي صبوري را هم خواهم آموخت

_{عميق ترين درد زندگي مردن نيست بلکه نداشتن کسي است که الفباي دوست داشتن را برايت تکرار کند و تو از}

 _{او رسم محبت بياموزي.....عميق ترين درد زندگي مردن نيست بلکه يخ بستن وجود آدمها و بستن چشمهاست}

_{عميق ترين درد زندگيمردن نيست بلکه به دست فراموشي سپردن قشنگ ترين احساس زندگي است}

_{عميق ترين درد زندگي مردن نيست بلکه ناتمام ماندن قشنگترين داستان زندگي است}

_{که مجبوري آخرش را با جدايي به سرانجام برساني}

^{از هياهوي واژه ها خسته شدم من سکوتم را از اوراق سپيد آموختم آيا}

 ^{سکوت روشن ترين واژه ها نيست؟ هميشه در خلوت مرگ را مجسم}

 ^{ديده ام آيا مرگ خونسرد ترين واژه ها نيست؟ تا چشم گشودم از چشم}

^{زندگي افتادم شبي-شايدامشب- زير نور يک واژه خواهم نشست نام}

 ^{خونسرد معشوقم را بر حواس پنجگانه ام خال خواهم کرد و هم زمان}

^{پايين آخرين برگ خاطراتم خواهم نوشت:}

 ^پايان

چه زیباست وقتی لبخندی بر لبان یارت بنشانی !چه زیباست امیدوار

کنی یار نا امیدت را!چه زیباست دیدن اشک شوق او از رسیدن به تو!

بیا و با دلی پاک این زیبایها را به زشتی تبدیل نکنیم و با چهره ای شاد

به استقبال مرگ رویم

حتی اسمشم نمیدونست!اما عاشقش شده بود!اونقد ر دوستش داشت که

 بایاداون از خواب بیدار میشود و با امید به دیدن چشمانش میخوابید!یه

روز تصمیم خودشو گرفت"خودشو زیبا کرد چون میخواست بره بهش

بگه دوسش داره!زیباترین گلو انتخاب کرد و رفت"!وقتی برگشت فقط

چشماشو دیدم که یه دریا اشک بود !حتی اون گل هم فهمیده بود !به

احترام شکستش به پیرترین گل دنیا تبدیل شده بود

من گمان میکردم دوستی همچون سروی سبزچار فصلش همه

 آراستگی ست.من چه میدانستم هیبت باد زمستانی هست. من چه

میدانستم سبزه می پژمرد از بی آبی.سبزه یخ میزند از سردی دی

من چه میدانستم دل هر کس دل نیست.قلبها ز آهن و سنگ

قلبها بی خبر ازعاطفه اند

شبی غصه ها را صدا می کنم حساب دلم را جدا می کنم

چه دارم به جز یک دل سوخته دلی از شرار غم افرو خته

غم دل که جان را شرر می زند بدین سینه هر لحظه سر می زند

به هرکس که رو کردم او پشت کرد کف باز امید را مشت کرد

تبسم به رویش زدم اخم کرد رخ طفل جان مرا زخم کرد

ندا یم شنید ید و پنهان شد ید به پنهانی من نمایان شد ید

کسی در به روی دلم وا نکرد ز روزن کسی هم تماشا نکرد

نپرسید از من کسی درد مرا که چون می گذارم شب سرد را

من و غم دو همزاد دیرینه ایم من و غم دو همزاد دیرینه

شمع چه چيزها آموختيم ؟ ايستاده بميريم ,بي صدا بميريم ,هميشه

 بسوزيم چون اون وقت ديدني تريم به پاي رفيقه تنهامون بسوزيم

 وتنها قطره اشکهاي شمع راحت ديده ميشه و وقتي اشک ميريزه

دلش روشنه و بعد دلش کم کم خالي ميشه تا اينکه کم کم ميسوزه

تموم ميشه تموم ميشه تموم ميشه رفاقتتون مثل شمع